บทที่ 120

"ฮื้อ…"

จริงๆ แล้วฉันรู้ว่าเขาระมัดระวังมากแล้ว แต่ความเจ็บแสบที่ลุกโชนอยู่นั้น กลับยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อสำลีถูกับผิวหนัง

ฉันส่งเสียงครวญโดยสัญชาตญาณ

จิรายุที่กำลังเช็ดแผลอยู่นั้น ค่อยๆ ผ่อนแรงมือลงอีก แล้วก็ค่อยๆ ระบายลมหายใจเบาๆ ลงไปด้วย

ลมหายใจอุ่นๆ นั้นเหมือนขนนกที่ลอยผ่านผิวหนังของฉัน ทำให้รู้สึก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ